அதியுடன் ஒரு மழைகாலம்

அம்மாவிற்கு தெரியாமல் மழையில் நனையும் அதியை
வேடிக்கை பார்த்து கொண்டு இருந்தேன்
என்னையும் நனைய அழைத்தாள்
கைபேசி, காகிதங்கள், என பத்திரப்படுத்தி வருவதற்குள்
மழை நின்று போயிருந்தது.

மும்பை பயங்கரவாத தாக்குதலின் பிறகு

அதி அப்பாவின் இரு சக்கர வாகனத்தின்
முன்புறம் அமர்ந்து வந்தாள்
ஊடகத்தின் உதவி கொண்டு
விரல்களை துப்பாக்கி என மாற்றி
எதிர்படுவோரை சுட ஆரம்பித்தாள்
ஒரு மனநலம் தவறியவன் தவிர்த்து
அவள் சுட்ட அனைவரும்
பயங்கரவாதிகளே

சில நாட்களுக்கு முன் அதி தனியாக வீட்டில் இருந்தால்

அவளுடன் விளையாட கடவுள் வந்தார்

யாருமற்ற இடத்தை பார்த்து

"இங்கயே இரு சு .... சூ.... போயிடு வந்தறேன் '_என

கடவுளை வெளியே தள்ளி கதவை சாத்தி போனாள் அதி.

தொலை துரத்தில் இருக்கும் அம்மாவிற்கு

கைபேசியில் திரும்ப திரும்ப

பேச தெரிந்த ஒரே வார்த்தை

சாப்பிட்டாயா சாமி என்பது மட்டுமே

சாப்பாட்டில் அக்காவின் உதிர்ந்த தலைமுடி

நரைத்திருந்தது:

எடுத்து போட்டு சாப்பிட முனைகையில்

கை கழுத்தை இருக்க சுற்றி

விழி பிதுங்க வைத்தது.

மனசு காத்தாடி போல

எவ்வளவு உயரம் போனாலும்

ஆடிக்கொண்டே இருக்கும்

எல்லா கதவு சன்னல்களையும்
இறுக சாத்தியிற்று இன்னும் பயமாய் இருக்கிறது
வியாதிக்கு மருந்து சாப்பிடாத அம்மாவின்
ஆழ்ந்த உறக்கம்.

பின்புறம் கிழிந்து போன டிரௌசர்
எல்லோருக்கும் தபால் பெட்டியாய் தெரிய
அவளுக்கு மட்டும் பட்டம் பூச்சியாக தெரிந்ததம்

தேக்கி இருக்கும் மழை நீரில்
விழையாடும்
குழந்தைகளுக்காக
இந்த அரசாங்கத்தை
மன்னிக்கலாம்.